Category Archives: Κείμενα

Για τις πρόσφατες κατασταλτικές επιθέσεις του κράτους

Το πρωί της Δευτέρας 13 Μάρτη, οι κατασταλτικοί μηχανισμοί πραγματοποιούν συντονισμένη επίθεση σε καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους κοινωνικούς χώρους. Εκκενώνονται η κατάληψη μεταναστών στην οδό Αλκιβιάδου (Δρακοπούλειο) και ο αυτοδιαχειριζόμενος κοινωνικός χώρος Villa Ζωγράφου. Την ίδια μέρα η αστυνομία εισβάλλει μαζί με δικαστική επιμελήτρια στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Αγρινίου. Κατά την εκκένωση των καταλήψεων συλλαμβάνονται 7 σύντροφοι στη Villa Ζωγράφου οι οποίοι επέλεξαν να υπερασπιστούν την κατάληψη παραμένοντας μέσα. Από το δε Δρακοπούλειο, προσάγονται από τον τόπο κατοικίας τους 127 μετανάστες/ριες, ανάμεσα στους οποίους 37 παιδιά, οι οποίοι μεταφέρονται στο κέντρο κράτησης της Πέτρου Ράλλη και στη συνέχεια οι περισσότεροι εξ αυτών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κατά την εισβολή στο στέκι Αγρινίου προκαλούνται φθορές στο χώρο και γίνεται πλιάτσικο σε χρήματα (600 ευρώ), σημαίες και μηχανήματα, ενώ δύο σκυλιά που διέμεναν εκεί δεν γλιτώνουν από την μανία των μπάτσων και εκδιώχνονται.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, πάντα πιστή στο δόγμα καταστολής όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις (διότι το κράτος έχει συνέχεια), επιλέγει για ακόμα μία φορά να επιτεθεί σε εστίες αγώνα, όπως είναι οι καταλήψεις και οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι με τις αυτοοργανωμένες δομές τους. Η εκκένωση των τριών στεγαστικών καταλήψεων στη Θεσσαλονίκη τον Ιούλιο του 2016 όπως και η καταστολή των Acta et Verba στα Γιάννενα, Σχολείο στη Θεσσαλονίκη, Ντουγρού στην Λάρισα, Κενταύρου στη Νέα Φιλαδέλφεια, Κτηρίου Περεσιάδου 8 στο Γαλάτσι, Ανοιχτού 3ου στη Σύρο μαρτυρούν ακριβώς αυτό. Τα κροκοδείλια δάκρυα κυβερνητικών βουλευτών που χύνονται κατόπιν εορτής δεν πείθουν κανέναν. Δεν είναι οι ίδιοι που σταθερά στηρίζουν με τα λόγια, το έργο και τη ψήφο τους την κυβέρνηση αυτή;

Και όπως προσφάτως γράφαμε στην ανακοίνωση για την επίθεση στην κατάληψη Στρούγκα: «Οι καταλήψεις και τα στέκια είναι οι χώροι αγώνα και αντίστασης απέναντι στην κυρίαρχη λογική, στην ιδιοκτησία, στην εμπορευματοποίηση- εκμετάλλευση και όλες τις σχέσεις που αυτά συνεπάγονται και διαιωνίζουν. Εμείς, ο κόσμος του αγώνα, με πρόταγμά μας την αυτοοργάνωση, τη συλλογικοποίηση και την αλληλεγγύη, δεν πρόκειται να αφήσουμε αναπάντητη καμία επίθεση του κράτους και των υπαλλήλων – τσιρακιών του στους χώρους μας.»

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΑΛΚΙΒΙΑΔΟΥ, VILLA ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΑΓΡΙΝΙΟΥ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ/ΤΡΙΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ

ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ 7 ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 92 ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ/ΙΣΣΕΣ ΠΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ VILLA ΑΜΑΛΙΑΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΤΑ ΣΤΕΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΑΓΩΝΑ

Μάρτιος 2017
Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Στέκι Γαλατσίου στέγ★

Για την ειδική συνθήκη της φυλάκισης και την ειδικότερη συνθήκη φυλάκισης των πολιτικών κρατουμένων

Το κείμενο σε PDF: A4, A3

Στα τέλη του 18ου αιώνα παρατηρείται στη Δυτική Ευρώπη ένας μετασχηματισμός στον τρόπο αντιμετώπισης του εγκλήματος από την αστική ποινική δικαιοσύνη. Σύμφωνα με το νέο δόγμα, τα αδικήματα που διαπράττονται εφεξής δεν στρέφονται ενάντια στο πρόσωπο του μονάρχη που ταυτιζόταν τόσο με τον ίδιο το νόμο, όσο και με την υπεράσπισή του, αλλά εναντίον ολόκληρης της κοινωνίας, η οποία πλέον καλείται να προστατευθεί από τις αναταράξεις που προκαλούνται στη συνοχή της αντιμετωπίζοντας τον εχθρό στο εσωτερικό της. Την περίοδο της νεωτερικότητας και ως απόρροια της διάδοσης των φιλελεύθερων ιδεών, η έννοια της ατομικής ελευθερίας ανάγεται στο ύψιστο αγαθό προς υπεράσπιση και αντίστοιχα η αποστέρησή της αποκτά τον χαρακτήρα της τιμωρίας. Καθιερώνεται λοιπόν σταδιακά η ποινή του εγκλεισμού, της φυλάκισης ως πειθαρχικού μηχανισμού διαχείρισης, επιτήρησης και ελέγχου της ζωής. Παράλληλα, η σταδιακή κατάργηση των βασανιστηρίων σε ολόκληρη την Ευρώπη, σηματοδοτεί την αλλαγή της στόχευσης της τιμωρητικής εξουσίας σχετικά με το πρόσωπο που παραβιάζει το νόμο. Στόχος γίνεται πλέον η αναμόρφωση και ανάπλαση του χαρακτήρα του εγκληματία με την υποτιθέμενη μετέπειτα ομαλή επανένταξή του στο κοινωνικό σύνολο.

Τα νομοθετικά πλαίσια, οι δικαστικές εξουσίες και το σωφρονιστικό σύστημα που επικράτησαν, σαν θεσμικά κατασκευάσματα των ισχυρών που είναι, είχαν πάντα ταξικό χαρακτήρα. Στόχευαν και στοχεύουν στους φτωχούς, τους περιθωριοποιημένους και αποκλεισμένους, τους μετανάστες, τα καταπιεσμένα αλλά αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας που έχουν λόγους και συμφέρον να εναντιώνονται στα σχέδια κράτους και κεφαλαίου και να αμφισβητούν έμπρακτα το μονοπώλιό τους στη βία. Στοχεύουν εντέλει στον εσωτερικό εχθρό, και σκοπός τους είναι αφενός να τιμωρήσουν και να εξουδετερώσουν κάθε έκφραση αντίστασης, από τους εργατικούς αγώνες και τις απεργιακές διαδηλώσεις μέχρι την αντιφασιστική δράση, τις τοπικές διεκδικήσεις και τις δομές των ανταγωνιστικών κινημάτων, κι αφετέρου να παραδειγματίσουν την υπόλοιπη κοινωνία, επιβάλλοντας τον φόβο ώστε να εδραιωθούν η υποταγή, η πειθάρχηση και η παραίτηση.

Continue reading

Ανακοίνωση για την επίθεση στην κατάληψη Στρούγκα

Η κατάληψη της Στρούγκας στη Νέα Φιλαδέλφεια 3 χρόνια μετά τη στοχευμένη επίθεση εναντίον της το καλοκαίρι του 2014, βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο των οπαδών της ΑΕΚ. Συγκεκριμένα το Σάββατο 25/2 ομάδα περίπου 30 οπαδών έβαψε τη Στρούγκα με σύμβολα της ΑΕΚ και συνθήματα υπέρ του γηπέδου Μελισσανίδη. Τη Δευτέρα 27/2 το πρωί ο χώρος αποκαταστάθηκε από συντρόφους/-ισσες της ίδιας της κατάληψης αλλά και άλλων συλλογικοτήτων. Την ίδια μέρα γίνεται και δεύτερη επίθεση στην κατάληψη από ομάδα 40 οπαδών αυτή τη φορά, οι οποίοι με τραμπούκικες μεθόδους και συμπεριφορές εκδιώκουν τον κόσμο που βρισκόταν εκεί και βάφουν εκ νέου τη Στρούγκα. Η κατάσταση αυτή συνεχίζεται μέχρι και σήμερα με τους ίδιους να παραμένουν έξω από το χώρο παρεμποδίζοντας τη λειτουργία του.

Οι επιθέσεις αυτές έχουν σαν στόχο να χτυπηθεί ένας χώρος που έχει εκφράσει την αντίθεσή του στα επενδυτικά σχέδια του Μελισσανίδη στην περιοχή και κυρίως στο σχέδιό του για το γήπεδο «Αγιά Σοφιά». Είναι επιθέσεις του κεφαλαίου, του κράτους του και των πιστών ακολούθων τους στον κόσμο του κοινωνικού και ταξικού αγώνα και εξυπηρετούν τα συμφέροντα των καπιταλιστών αλλά και του κάθε μεγαλοαφεντικού. Γι’ αυτό άλλωστε προσπαθούν να καταπνίξουν και να φιμώσουν οποιονδήποτε βρίσκεται απέναντί τους και αντιστέκεται στα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους.

Οι καταλήψεις και τα στέκια είναι οι χώροι αγώνα και αντίστασης απέναντι στην κυρίαρχη λογική, στην ιδιοκτησία, στην εμπορευματοποίηση- εκμετάλλευση και όλες τις σχέσεις που αυτά συνεπάγονται και διαιωνίζουν. Εμείς, ο κόσμος του αγώνα, με πρόταγμά μας την αυτοοργάνωση, τη συλλογικοποίηση και την αλληλεγγύη, δεν πρόκειται να αφήσουμε αναπάντητη καμία επίθεση του κράτους και των υπαλλήλων – τσιρακιών του στους χώρους μας.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΤΑ ΣΤΕΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΑΓΩΝΑ

ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΟΥ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΤΡΟΥΓΚΑ

Ανταπόκριση από τον συμβολικό αποκλεισμό των Everest στο Γαλάτσι

Την Παρασκευή 13/1 μαζί με συντρόφους από την Αναρχική Συλλογικότητα Νέας Φιλαδέλφειας και τον Κένταυρο, την αναρχοσυνδικαλιστική πρωτοβουλία Ροσινάντε και την Εργατική Λέσχη Κυψέλης – Πατησίων – Γαλατσίου, περίπου 40 άτομα στο σύνολο, προβήκαμε σε συμβολικό αποκλεισμό του καταστήματος Everest στη συμβολή των οδών Γαλατσίου και Βεΐκου στο Γαλάτσι από τις 6μμ μέχρι τις 7:30μμ. Παράλληλα, μοιράσαμε το κείμενο που ακολουθεί, αποσπάσματα από το οποίο διαβάζονταν στη μικροφωνική που είχε στηθεί για την περίσταση, ενώ τρικάκια πετάχτηκαν στους γύρω δρόμους.

Προχωρήσαμε σε αυτήν την ενέργεια προκειμένου να διατρανώσουμε στην τοπική κοινωνία τις θέσεις της τάξης μας για το «εργατικό ατύχημα» που έλαβε χώρα στο κατάστημα της αλυσίδας στην πλατεία Βικτωρίας πριν ενάμιση μήνα. Ότι δηλαδή όταν δεν τηρούνται οι στοιχειώδεις κανόνες ασφαλείας και συστεγάζονται κουζίνα και λογιστήριο στο υπόγειο χωρίς έξοδο κινδύνου και πυρασφάλεια, όταν επικίνδυνες εργασίες συντήρησης πραγματοποιούνται με ανοιχτό και σε πλήρη λειτουργία το κατάστημα, τότε είναι ζήτημα χρόνου να σημειωθεί θάνατος κι άρα καθόλου δεν πρόκειται για ατύχημα, αλλά για μια ακόμα εργοδοτική δολοφονία. Ότι τέτοιες δολοφονίες μαζί με την εντατικοποίηση των ρυθμών εργασίας, τα εξοντωτικά ωράρια, τις συνεχείς μειώσεις μισθών, την ανασφάλιστη εργασία και τις απλήρωτες εργατοώρες, είναι που διατηρούν τα κέρδη των αφεντικών σε υψηλά επίπεδα, παρά την κρίση. Κι ότι οι άνεργοι, οι εργαζόμενοι, οι φοιτητές, οι συνταξιούχοι, ντόπιοι και μετανάστες, οφείλουμε μέσα από συλλογικούς αντιιεραρχικούς και αδιαμεσολάβητους αγώνες στους χώρους εργασίας, στη γειτονιά, στις σχολές, στα σχολεία και οπουδήποτε αλλού μαίνεται ο ταξικός και κοινωνικός πόλεμος να οργανωθούμε και να τσακίσουμε κάθε μορφή εκμετάλλευσης, καταπίεσης και εξουσίας.

Ακολουθεί το κείμενο που μοιράστηκε (εδώ σε PDF).

ΓΙΑ ΤΟ «ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΤΥΧΗΜΑ» ΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΤΩΝ EVEREST

Το πρωί της 1ης Δεκεμβρίου σημειώθηκε ισχυρή έκρηξη στο κατάστημα της αλυσίδας ταχυφαγείων Everest στην περιοχή της πλατείας Βικτωρίας. Από την έκρηξη προκλήθηκε ο θάνατος της Β. Π., η οποία εργαζόταν στο υπόγειο του καταστήματος ως λογίστρια αλλά και ο τραυματισμός 5 ατόμων (3 εργαζόμενοι και 2 περαστικοί) με συνέπεια τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο. Κατά την εκδοχή των αφεντικών το «ατύχημα» προκλήθηκε εξαιτίας επικίνδυνων εργασιών στο κατάστημα την ώρα που το μαγαζί λειτουργούσε κανονικά. Η διοίκηση της εταιρίας από την πρώτη κιόλας στιγμή έσπευσε με ανακοίνωση να εκφράσει τη «λύπη» της αλλά και τη «συμπαράστασή» της στην οικογένεια της εργαζόμενης, όμως όπως ήταν αναμενόμενο πουθενά δεν αναφέρονταν τα πραγματικά αίτια του συμβάντος αλλά και τα ανύπαρκτα μέτρα ασφαλείας του καταστήματος. Έτσι τα ΜΜΕ έρχονται εδώ με τη σειρά τους να παίξουν για άλλη μια φορά το γνωστό τους ρόλο. Ως φερέφωνα του κεφαλαίου δε θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα καλύτερο απ' το να προσπαθήσουν να αποσιωπήσουν το γεγονός ή στην καλύτερη περίπτωση να αναπαράγουν την είδηση μιλώντας για ατύχημα που αποδίδεται σε ανθρώπινο λάθος χωρίς να αναφέρουν πουθενά την επωνυμία της εταιρίας.

Ο θάνατος της εργαζόμενης στα Everest έρχεται να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο εργοδοτικών δολοφονιών τα τελευταία χρόνια και δείχνει ξεκάθαρα τον κανιβαλιστικό χαρακτήρα του καπιταλισμού. Για τα αφεντικά τα πάντα μετριούνται σε κέρδη, κάτι που μεταφράζεται και ως ευθεία επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων. Ειδικότερα στα χρόνια της κρίσης η εντατικοποίηση των ρυθμών εργασίας, τα εξοντωτικά ωράρια, οι συνεχείς μειώσεις μισθών, η ανασφάλιστη εργασία, οι απλήρωτες εργατοώρες, τα ελλιπή μέτρα ασφαλείας σε εργασίες υψηλού κινδύνου έχουν γίνει πλέον καθεστώς.

Αυτή είναι η συνταγή για την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου και περνάει κυριολεκτικά από πάνω μας. Μια συνταγή που το αφεντικό των Everest φαίνεται ότι ξέρει να εφαρμόζει καλά. Η συγκεκριμένη αλυσίδα ανήκει στον όμιλο VIVARTIA-MIG (Δέλτα, Μπάρμπα Στάθης, Χρυσή ζύμη, La Pasteria, Olympus Plaza, Papagalino, Flocafe, Goody's κ.ά.) συμφερόντων Βγενόπουλου και έχει εκατοντάδες καταστήματα σε όλη τη χώρα και το εξωτερικό. Παρά την κρίση, τα τελευταία χρόνια έχει καταφέρει να διατηρήσει τα ποσοστά κέρδους σε υψηλά επίπεδα μέσα από την υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων, κάτι που σημαίνει απλήρωτες ώρες εργασίας, ελαστικά ωράρια, απαγόρευση των διαλειμμάτων και τραμπουκισμούς απέναντι σε όσους αντιδρούν ζητώντας τα δεδουλευμένα τους. Δεν έχει περάσει άλλωστε πολύς καιρός από την απόλυση εργαζόμενης στο κατάστημα των Everest της Αγίου Μελετίου, όπου σε ένα κρεσέντο εργοδοτικής τρομοκρατίας και μέσα από τραμπουκικές μεθόδους, εκβίαζαν την οικειοθελή παραίτηση της εργαζόμενης, ώστε να μην της καταβληθεί η νόμιμη αποζημίωση. Δε μας εκπλήσσει λοιπόν το γεγονός ότι στο υπόγειο του καταστήματος της πλατείας Βικτωρίας συστεγαζόταν η κουζίνα και το λογιστήριο μη τηρώντας τους στοιχειώδεις κανόνες ασφαλείας καθώς δεν υπήρχε ούτε έξοδος κινδύνου αλλά ούτε και πυρασφάλεια. Ενώ οι εργασίες έπρεπε να πραγματοποιηθούν με κλειστό το κατάστημα η εταιρία αποφάσισε τη συνέχιση της λειτουργίας του μιας και το αντίθετο θα σήμαινε διαφυγόντα κέρδη.

Από την πλευρά μας δε θα δεχτούμε να μείνει αναπάντητη καμία επίθεση ενάντια στην τάξη μας. Δεν τρέφουμε αυταπάτες και δεν περιμένουμε κανένα σωτήρα να μας πάρει απ' το χέρι. Όσο υπάρχει κράτος και κεφάλαιο για μας ο αγώνας θα δίνεται καθημερινά. Μέσα από συλλογικούς αντιιεραρχικούς και αδιαμεσολάβητους αγώνες στους χώρους εργασίας, στη γειτονιά, στις σχολές, στα σχολεία αλλά και οπουδήποτε αλλού μαίνεται ο ταξικός και κοινωνικός πόλεμος να οργανωθούμε και να τσακίσουμε κάθε μορφή εκμετάλλευσης, καταπίεσης και εξουσίας. Εμείς οι άνεργοι, οι εργαζόμενοι, οι φοιτητές, οι συνταξιούχοι, ντόπιοι και μετανάστες ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει να είμαστε για το κράτος και το κεφάλαιο ένας αριθμός στους υπολογισμούς τους για την αύξηση του κέρδους. Ξέρουμε όμως επίσης πολύ καλά ότι δεν πρόκειται να κάνουμε βήμα πίσω μπροστά στις επιθέσεις που δέχεται η τάξη μας.

Η αλληλεγγύη όπλο των εργατών, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών.

Να μη συνηθίσουμε στο θάνατο.